مجریان تلویزیون معمولا چه زمانی مصلحت می‌بینند که همدرد مردم باشند و انتقاد کنند؟
پگاه ماسوری_ این روزها، اگر گشتی هرچند کوتاه در فضای مجازی بزنیم، یکی از اصطلاحاتی که مکررا به چشم‌مان خواهد خورد، "کنایه مجری تلویزیون به..." یکی از مسئولان دولت روحانی و شخص خود ایشان می‌باشد.
که البته جسارت به نقد کشیدن قصورات مسئولین پست‌های کلیدی کشور، در رسانه‌ای که قرار است صدای مردم باشد، بسیار صحیح و شایسته است؛ به شرط آنکه غیرمغرضانه و به دور از مصلحت‌اندیشی‌های جناحی و فردی، با هدف کمک به رفع مشکلات کشور و پیشرفت وطن‌مان باشد و اعتراض مردم به مشکلات را تمام و کمال، نشان دهد؛
نه آنکه هدف اصلی از انتقاد، تخریب یکی از جناحین مسئول باشد و فقط به ضعف عملکرد برخی از نهادها و مسئولان پرداخته شود.
ما در کلام اکثر مجریان تلویزیون، در برنامه‌هایی با موضوعات مختلف سیاسی و غیرسیاسی، شاهد انتقادات تند مجریان به ظریف، روحانی و هم‌جناحان این دولتمردان میهن‌مان می‌باشیم. اما کمتر پیش می‌آید که قوای دیگر مورد انتقاد مجریان قرار بگیرند.
سال گذشته مهران مدیری در برنامه هفت، با اجرای رشیدپور، در پاسخ به یکی از انتقادات متداول مردم، که چرا در برنامه دورهمی، فقط به عملکرد دولت فعلی انتقاد می‌شود؛ پاسخ داد: "به عملکرد دولت قبلی انتقادات بیشتری دارم ولی اجازه بازگویی آن‌ها را ندارم! ما حق انتقاد به بسیاری از قوا را نداریم، مثلا در انتقادات‌مان هرگز نمی‌توانیم نامی از قوه قضائیه بیاوریم."
چند روز پیش شاهد حادثه‌ای ناگوار در دانشگاه علوم تحقیقات بودیم که منجر به مرگ و آسیب‌دیدگی دانشجویان کشورمان شد. اخبار، حاکی از آن است که پیش از این حادثه ناگوار، بارها مشکل فرسوده بودن وسایل نقلیه این دانشگاه مطرح شده بود، اما اقدامی جدی در جهت رفع این مشکل از سوی مسئولان دانشگاه، هرگز به عمل نیامد‌ه بوده است؛ که در نهایت منجر به چنین حادثه دلخراشی شد.
پس از خروج امریکا از برجام، شاهد برنامه‌های پی‌درپی صداوسیما در نقد این توافق‌نامه و مسئولانی که برای تصویب آن اهتمام نمودند بودیم.
اما پس از حادثه ناگوار دانشگاه علوم تحقیقات، تلویزیون در ابتدا سعی در مقصر جلوه دادن راننده داشت و علت را سکته وی عنوان نمود؛ که طولی نکشید ریشه‌دار بودن فرسودگی وسایل نقلیه این دانشگاه، بر همگان محرز گردید.
اما آنچه که تعجب برانگیز است، عدم واکنش مجریان تلویزیون به این رویداد روی آنتن این رسانه است.
هر چند، رضا رشیدپور و المیرا شریفی‌مقدم در فضای مجازی و در صفحه شخصی‌شان، انتقادات‌شان را بیان نمودند اما در هیچ‌کدام از برنامه‌های تلویزیون، قصور مسئولان اصلی این دانشگاه، به چالش کشیده نشد.
آیا عادت کنایه زدن مجریان به مسئولان روی آنتن رسانه ملی، از سرشان پریده است؟
به نظر نمی‌آید که چنین باشد، چرا که روز گذشته باز هم یکی از مجریان در برنامه "تا ثریا"، به کنایه‌زنی به ظریف مشغول بود.
آیا مجریان تلویزیون برای انتقاد کردن به مسئولان، اول به این می‌اندیشند که هرکدام‌شان به کدام جناح تعلق دارد و اگر از خودشان بود، شروع به سرپوش گذاری، بر روی ضعف‌های عملکرد آنان خواهند کرد؟
و اگر نه کسی از جناح مقابل مرتکب قصور شده بود، به ناگاه تبدیل به صدای مردم می‌شوند و با کنایه‌ها و متلک‌گویی‌های تند سعی در احقاق حقوق مردم، خواهند داشت؟
در انتهای این مقاله، باز هم تاکید بر موثر و سازنده بودن به چالش کشیدن قصورات مسئولان است، اما به شرط آنکه انتقادات فراجناحی باشد و هیچ مقام مسئولی صرف حضور در جناحی خاص، مبرا از گناه معرفی نشود.
همه ما آرزوی ابادانی و رفع مشکلات میهن‌مان را داریم و هرگاه زبان به انتقاد می‌گشاییم نه تنها قصدمان تخریب نیست، بلکه هدف حقیقی‌مان رفع و کمتر شدن مشکلات کشور، در جهت بهبود اوضاع زندگی مردم و سرافرازی وطن‌مان است.
دیدگاه