مصاحبه رامین جوادی دربارۀ موسیقی متن فصل هشتم سریال بازی تاج و تخت

رامین جوادی به عنوان عنصر اصلی موسیقی متن سریال بازی تاج وتخت، بسیار شناخته شده است. موسیقی متنی که پیوسته رشد کرد و در طول فصل‌های مختلف سریال، پیوسته بهتر و تأثیرگذارتر شد. اکثر طرفداران، رامین جوادی که برندۀ جایزۀ امی هم شده است را به خوبی می‌شناسند ولی بیشترِ آن‌ها از روش کار او در سریال بی خبر هستند.

دقیقاً به همین دلیل، جوادی با Radio.com مصاحبه کرده است و دربارۀ تجربیاتش از ساخت موسیقی متن سریال بازی تاج و تخت و به خصوص موسیقیِ فصل آخر سریال صحبت کرده است.

رامین جوادی در پاسخ به این که تکنیکِ او برای ساختن موسیقیِ قسمت‌های مختلف چه بوده است توضیح داده است: «من معمولاً بر اساس یک تصویر آهنگ را می‌نویسم. و طبیعتاً نوشتن بر اساس تصویر زمانی که شما روی یک سریالِ بصریِ باشکوه و پرزرق و برق مثل بازی تاج و تخت کار می‌کنید، خیلی مهم است.» این موضوع به طور خاص در مورد صحنه‌های نبرد صادق است. یکی از تحسین برانگیزترین موفقیت‌های رامین جوادی در فصل هشتم، قطعۀ «The Night King» است که در لحظاتِ پایانیِ نبردِ وینترفل، آن را شنیدیم. زمانی که شاه شب به جنگل خدایان می‌رسد و نزدیک برن می‌شود. لحظاتِ پرشور و مهیجی بود. در طول این لحظات به نظر می‌رسید که همۀ امیدها از دست رفته‌اند و موسیقیِ متن به بهترین نحو همۀ این احساسات را ضبط و به ما منتقل کرد. جوادی می‌گوید: «با وجود این صحنۀ به‌خصوص، ما فهمیدیم که دوباره یک قطعۀ مهم با پیانو می‌خواهیم. درواقع اگر به عقب برگردیم، فصل 6 اولین باری بود که در موسیقی متن از پیانو استفاده کردیم. تا قبل از فصل ششم ما هیچ وقت از پیانو استفاده نکرده بودیم. ما در قطعه‌ای به نام «Light of the Seven» در فصل ششمِ سریال، از پیانو استفاده کردیم.

زمانی که ما از پیانو استفاده کردیم، این یک غافلگیریِ بزرگ برای همه بود و این دقیقاً همان اتفاقی بود که می‌خواستیم برای شنوندگان بیفتد: [وای! ما قبلاً صدای این ساز رو نشنیده بودیم! حتماً قراره الآن یه اتفاقی بیفته!]» این صحنه از فصل ششم که رامین جوادی به آن اشاره می‌کند، همان صحنه‌ای است که سرسی سپتِ بیلور را منفجر می‌کند. یک سکانس مهیج، تکان دهنده و غافلگیر کنندۀ دیگر. «بنابراین بعد از گذشت دو فصل ما فهمیدیم که دوباره موقع استفاده از پیانو است و می‌خواستیم یک یادآوری هم به همان قطعه‌ی فصل ششم ایجاد کنیم و کاری کنیم که بیننده‌ها روی لبۀ صندلی با هیجان با خودشون فکر کنند که: «وای! یه لحظه! دوباره اینا از صدای پیانو استفاده کردند!