شهادت کودکان تلخ‌ترین اتفاق ۴۰ سال اخیر بود

کهبد تاراج نویسنده و کارگردان تئاتر  درباره لزوم همبستگی و دوری از تفرقه و چنددستگی در شرایط جنگی، گفت: شاید بعد از جنگ تحمیلی، کشور ما تا امروز دچار جنگی نشده بود، به‌جز جنگی که از خرداد تاکنون ادامه دارد و شرایط ویژه‌ای را رقم زده است. در مورد همبستگی در شرایط فعلی باید نسبت به قبل بی‌تعارف‌تر باشیم، این همبستگی وجود دارد و اینطور نیست که فکر کنیم، رسانه‌ها می‌توانند جنگ خود را ادامه دهند چون‌ مردم آگاهند و جنگ آگاه‌ترشان نیز کرده است.

وی افزود: باتوجه به تجربه‌ای که از روز اول جنگ دارم و شروع به جستارنویسی درباره جنگ کرده‌ام معتقدم که جستار اورژانس ادبیات است و باید بدون فیلتر نوشته شود. به این نتیجه رسیدم که باید از شهر خودم تهران شروع کنم و با حدود ۱۷۰-۱۸۰ نفری که در جریان جنگ، عزیز از دست داده‌اند صحبت کرده‌ام و به‌تازگی در پایین میدان انقلاب در ساختمان «فراجا» حاضر بودم و با کسبه اطراف این محیط آسیب‌دیده نیز صحبت کردم. در نتیجه متوجه شدم که مردم آگاه‌تر هستند. در روز ۳۰ ام جنگ هستیم و هر لحظه امکان اصابت موشک در نزدیکی ما وجود دارد اما وقتی که نانوایی در شهر در حال کار کردن است، یعنی زندگی وجود دارد و زندگی بالاتر از جنگ است.

تاراج درباره کشتار کودکان مدرسه «شجره طیبه» میناب که توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی اتفاق افتاد، عنوان کرد: تقریبا ۹۹ درصد از ما هیچ‌کدام از کودکان آن مدرسه را ندیدیم، اما هم زبان هستیم و ملیت یکسانی داریم و من دردناک‌ترین چیزی که در ۴۰ سال اخیر تجربه کردم، همین اتفاق مدرسه میناب است، زیرا بی‌گناه‌ترین افراد را کشتند. من تصاویری از دختران کشته شده - که توسط شهرداری که در این ایام بهتر از قبل وظیفه خود را انجام می‌دهد - می‌بینم که عکس این دختران را در بالای ایستگاه‌های اتوبوس، در میدان‌ها و بنرها نصب کرده‌اند. لیانا محمدی چند مدتی‌ست که همسایه ماست و بالاتر از خانه ما تصویر او در ایستگاه اتوبوس، نصب شده است از این رو فکر می‌کنم که آنها هم ما را می‌بینند و فقط این‌چنین نیست که ما آنها را ببینیم.

وی در پایان درباره کارکرد هنر در شرایط بحرانی، مطرح کرد: وظیفه منِ هنرمند است که احساسم با جنگ درگیر باشد. ما الان درگیر خشونت هستیم و اگر احساسمان کار نکند، پس چه رسالتی داریم؟ پس از جنگ کار ما شروع می‌شود. ما چندبار شهید می‌شویم؛ آنهایی که می‌نویسند و تئاتر کار می‌کنند، باید این وقایع را بازسازی کنند. امیدوارم هنرمندان و نویسنده‌های ما امروزه و پساجنگ در افسردگی، انزوا و سکوت نباشند. این روزها اقیانوسی از قصه در کف خیابان جاری است و امیدوارم که همکاران خوبم از آنها استفاده کنند. همه‌ ما در انتظار پایان جنگ هستیم، درست است که در برهه‌ای عده بسیاری اعتراض داشتند و اعتراضشان شنیده نشده است، اما اکنون تمامی افراد در انتظار پایان جنگ هستند و اعوجاج عجیبی در زندگی ما وجود دارد!