«تاریخ ادبیات یونان» در بازار

چاپ پنجم این کتاب در ۵۷۴ صفحه با شمارگان ۳۰۰ نسخه و قیمت ۹۹۰ هزار تومان در انتشارات امیرکبیر راهی بازار کتاب شده است.

در معرفی این کتاب عنوان شده است: «تاریخ ادبیات یونان» برای اولین بار سال ۱۹۳۴ و برای دانشجویان نوشته شد اما به مرور و با پیشرفت پژوهش‌های باستان‌شناسی، در چاپ‌های بعدی، اضافات و متن تازه‌ای پیدا کرد.

اچ. جی. رز با نام اصلی هربرت جنینگز رز نویسنده این کتاب متولد ۱۸۸۳ و درگذشته به سال ۱۹۶۱ است. او می‌گوید تلاش کرده زبان یونانی را از پیدایش و ریشه‌های تاریخی‌اش تا شاخه‌های مختلف و دوران شکوفایی‌اش، بررسی و معرفی کند. او کار خود را در «تاریخ ادبیات یونان» با بررسی زبان مردم یونان آغاز، و در فصول مختلف کتاب، آثار و آرای بزرگان ادبیات یونان را شرح و تفسیر می‌کند. در این رویکرد است که آثار مؤلفانی چون هومر، هسیود، اوریپیدس و ... همراه با معرفی انواع قالب‌های ادبیات یونان مثل درام، تراژدی، کمدی و ... معرفی می‌شوند.

دوره‌های تاریخی – ادبی مختلف هم از دیگر موضوعاتی هستند که در این کتاب به آن‌ها پرداخته می‌شود. در سایه بررسی دوره‌های مختلف است که چگونگی شکل‌گیری آثار مهم ادبیات یونان مثل ایلیاد و اودیسه هومر یا تراژدی‌هایی مثل ادیپ، آنتیگونه، مده آ و ... توضیح داده می‌شود.

ابراهیمی یونسی به عنوان مترجم کتاب پیش رو می‌گوید تلاش کرده تلفظ یونانی حروف را به مخاطب منتقل کند و از شیوه تلفظ نویسندگان انگلیسی و فرانسوی پیروی نکرده است. نمونه این رویکرد را می‌توان در واژه‌هایی مثل پله، آشیل و تمیستوکل شاهد بود که یونسی تلفظ یونانی‌شان یعنی پلئوس، آخیلوس و تمیستوکلس را ترجیح داده است. او می‌گوید در مورد برخی از واژگان عربی هم که گوش‌نواز نبوده‌اند، همین کار را کرده و مثلا به جای انباذقلس از تلفظ یونانی آن یعنی امپدوکلس استفاده کرده است.

«تاریخ ادبیات یونان» ۱۳ فصل دارد که به این ترتیب‌اند: «مردم و زبان ایشان»، «هومر و حماسه باستانی»، «هسیود و مکتب او»، «شعر شخصی و خصوصی: رثایی، ایمبیک، سولو، لیریک (یا غنایی)»، «لیریک‌های مخصوص هم‌سرایی: ترپاندروس – باکخولیدس»، «آتن و درام»، «اوریپیدس و تراژدی‌نویسان کهتر»، «کمدی»، «نثر کلاسیک»، «شعر عصر هلنی»، «فلسفه، معانی بیان و تاریخ»، «علم و دانش و سخن‌سنجی» و «ادبیات یونان در عصر امپراتوری».

در قسمتی از این کتاب می‌خوانیم: یک نکته هست که در بحث از ایسخولوس نباید از نظر دور داشت، و آن الهیات او است، چون وی یکی از آن شاعرانی بود که نبی و درونگر نیز هستند. آدم از یک نمایشنامه‌نویس توقع این را ندارد که دستگاه فلسفی و معقولی را عنوان کند، خاصه که اغلب باید پاسخگوی شخصیت‌های داستانی خود باشد و نظریات و آرای ایشان را بیان کند. اما وی که از استادان بزرگ شعر لیریک بود فرصت‌های زیادی را در اختیار داشت و می‌توانست در چکامه‌هایی که برای هم‌سرایان می‌سرود، افکار و نظریات خویش را درباره خدا و انسان ابراز کند. و از همان اوایل فعالیت شاعرانه خود در ستایش‌ها و تجلیل‌هایی که از زئوس می‌کند – و یکی از عناصر جالب و موثر نمایشنامه متقاضیان را تشکیل می‌دهند – بدین کار آغاز می‌کند. توان گفت که درون‌مایه عمده نمایشنامه پارس‌ها و تریلوژی‌ای که نمایشنامه هفت سرکرده جزئی از آن است، حکم و کیفری است که خداوند بر مردم گستاخ و دلیر مقرر می‌دارد؛ از معمای پرومته پیش از این سخن داشتیم. اما در اورسته ئیاست که اندیشه کمال‌یافته شاعر تجلی می‌کند.