کن آرایش نظامی گرفت

در اهمیت و بزرگی این رویداد برای اهالی و همین‌طور دوستداران سینما هیچ شکی نیست و نمی‌توان واقعیت را انکار کرد که در ساخت سلیقه اغلب سینه‌فیل‌ها، فیلمسازان الیت و آلترناتیو از سال‌ها پیش، یعنی از همان دوره‌های آغازین نقشی اساسی بازی کرده و دراین‌رابطه حتی فستیوال‌هایی مانند «ونیز»، «کارلو‌وی‌واری» و... یارای رقابت با قدرت رسانه‌ای و هنری آن را ندارند؛ اما از طرف دیگر بر کسی پوشیده نیست که کن پس از آب‌شدن یخ‌ جنگ سرد و پیروزی غرب کاپیتالیسم بر شرق کمونیسم تبدیل به پروژه‌ای اساسی به‌منظور قوام و بسط ایده پایان تاریخ و نابودسازی هویت تمدن‌های غیرغربی شد.

کن در ابتدای دهه دوم هزاره جدید با تغییرات گسترده‌ای روبه‌رو شد و درصدد ایجاد هویت‌های چندگانه برای انسان دوپا برآمد. به بیان دیگر، تلاش شد نگاه زیبایی‌شناسانه موجود در دهه‌های میانی قرن بیستم که با اتکا بر جنبش‌های مدرنیستی کارش را پیش می‌برد از میان برود تا رویکردی که به دگرستیزی میان ما و آن‌ها (در اینجا شرق عالم، بالاخص منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا) اعتقاد داشت جای گزاره‌های تقدیس‌گونه از هنر را بگیرد.

این اقدام به‌نوعی بازی در زمین آمریکا بود، زیرا سینمای ملی کشورهای اروپایی را به بهانه ستیز با فرهنگ دیگر ملت‌ها مانند مسئله «امنیت» از درون تهی می‌کرد تا در افق این رویکرد، بازار سینما را رونق دهد! انتخاب آثار همجنس‌گرایانه به‌عنوان برندگان بخش‌های اصلی در کن و همین‌طور دست گذاشتن روی فیلمسازان ضعیف و از رده‌خارج کشورهایی که حاکمیت آن‌ها به‌خاطر وجود مسئله استقلال ضدیت دارد در همین پازل قرار می‌گیرد.