تلویزیون باخته، بد هم باخته

سرنا_ صداوسیما مدتهاست که چوب حراج به سرمایه اجتماعی ای زده که روزگاری بی نظیر بود. تلویزیون باخته، بدجور هم باخته، ولی هنوز خودش را قهرمان می داند، درست مثل جلد بولتن داخلی‌اش

تلویزیون باخته، بد هم باخته

علی مرادخانی منتقد و فعال رسانه‌ایی در بخشی از یادداشتش نوشت: صداوسیما چیزی بیش از 50هزار کارمند دارد، یعنی یک چیزی تو مایه های یک شهر و تقریبا سالیانه بیش از 2 هزار میلیارد تومان حقوق. و نتیجه این همه آدم و هزینه روی آنتن چیست؟ اینکه دومین برنامه پربیننده اسفندماه تلویزیون ما، وسط این همه جنگ تمام عیار رسانه ای شده مستند حیات وحش در شبکه مستند و قطع ناگهانی حرفهای امیرحسین رستمی روی آنتن زنده تلویزیون بدون اینکه کسی به سئوالات مشابهش دراین یک ماه پاسخی داده باشد.

ما با سازمان عجیب و غریبی طرف هستیم. سازمانی که خودش تولید آنچنانی ندارد و برنامه هایش را گروه های برنامه ساز مستقلاً می‌سازند ولی 50هزار کارمند دارد. سازمانی که توی اخبار از خطرات تجمع مردم حرف میزند و بلافاصله حراجستون فلان فروشگاه زنجیره ای را تبلیغ می کند. سازمانی که تاب پخش زنده برنامه هایی مثل ثریا و عصرانه را ندارد ولی شوخی های مستهجن سامان گوران را روی آنتن شبکه یک زنده پخش می کند. سازمانی که نتیجه مدیریت ستاره هایش شده یک دوجین مجری ممنوع التصویر و هزارهزار هنرمندی که از تلویزیون شروع کرده اند ولی حالا حاضر به همکاری با تلویزیون نیستند.

سازمانی که وقتی تاب بخش خبری «صرفا جهت اطلاع» را ندارد، خبرنگارش را به ماموریت خارجی می فرستد تا این بخش خبری تمام شود و شر بخوابد. سازمانی که با تمام قوا و هزینه ای چند ده میلیاردی پیام رسان سروش را تبلیغ می کند ولی سرآخر آن را به مزایده می گذارد. سازمان که برنده باش را به خاطر محتوای بد حذف میکند، ولی پنج ستاره را پخش می کند.

سازمانی که آبدارچی‌هایش باید هفت مرحله مصاحبه عقیدتی سیاسی بگذرانند برای ورود، ولی ناگهان آرشیوش سر از من و تو درمی آورد. سازمانی که به معنای واقعی به نان شب محتاج شده و برای گذران روزگار با دوغ عالیس مشارکت می کند.

ما با سازمانی طرف هستیم که هرچند خودش را مهمترین رسانه ی ایران می داند، ولی توی همین تعطیلات قرنطینه‌ای قافیه را به فیلیمو و نماوا باخته، هروقت هم کسی درباره کاهش مخاطبانش چیزی می گوید، آمار رضایت نود و چند درصدی را می کوبند توی صورت منتقدان. سازمانی که با این عملکرد ناامیدکننده در بولتن داخلی‌اش تصویر زره به تن رئیسش را چاپ می کند در قامت یک قهرمان بلامنازع.

بله، جایی که قرار بود دانشگاهِ سراسری باشد حالا سهراب ام جی را روی آنتن می آورد ولی سنتور و پیانو و سه تار را ممنوع التصویر کرده!

کد مطلب: ۱۳۹۲۶۲
لینک کوتاه کپی شد

پیوندها

دیدگاه

تازه ها

یادداشت