داستان "به کجا میروی" با صدای سروش صحت
ما همان چيزهايي هستيم كه در خاطره‌هایمان به ياد داريم و مي‌خواهيم، خواسته‌هایی که به آن دست نیافته‌ایم و شاید هیچ‌وقت نتوانیم دست یابیم. سروش صحت در این نوشته به بهانه‌ی یک تصادف از خواسته‌ها، آرزوها، رویاها و خاطره‌هایش نوشته است در بيست‌وشش سالگي بايد مي‌مُردم. با سرعت در اتوبان مي‌راندم و مي‌خواستم از ميني‌بوسي كه كنارم بود سبقت بگيرم، خيلي مويي داشتم از كنار ميني‌بوس رد مي‌شدم كه سپر عقب ماشينم به سپر جلوي ميني‌بوس‌گير كرد، ميني‌بوس يك لحظه ترمز كرد و من كنترل ماشينم را از دست دادم. ماشين سَبُك من بعد از چندبار اين طرف و آن طرف رفتن چپ شد، گاردريل‌هاي وسط اتوبان را شكست و طرف ديگر اتوبان در خلاف جهتي كه ماشين‌ها مي‌راندند، چهار‌چرخ‌هوا روي زمين افتاد. همه‌ي اين‌ها در عرض چند ثانيه اتفاق افتاد. قبل از تصادف داشتم تصنيفِ «اي مه من، اي بت چين، اي صنم» را زمزمه مي‌كردم و در طول تصادف اين تصنيف با آهنگش در ذهنم ادامه داشت...
دیدگاه