حضور در خیابان مهم‌تر از فیلم دیدن است

ماجرای «قمارباز» در باره حمله سایبری به یکی از بانک‌های کشور در جنگ ۱۲ روزه است. در این میان مأموری کارآزموده به یکی از برنامه‌نویسان بانک مظنون می‌شود و ماجراها ادامه پیدا می‌کند. این فیلم در جشنواره فجر اکران شد و حالا و در شرایط جنگی که سینماها در کنار مردم ایستاده اند و فعالیت می‌کنند، نمایش داده شده است. محسن بهاری در این گفت‌وگو از شرایط این روزها و اکران فیلمش گفته است:

احساستان در این روزها و در شرایطی که در آن هستیم، چیست؟
احساسم احساس آدمی‌ است که به کشورش حمله شده است. خیلی از بزرگان و عزیزانمان شهید شده اند و بسیاری از رفیقانمان رفته اند و این ناراحت‌کننده است.

این جور مواقع معمولا احساس وطن‌دوستی آدم‌ها بیشتر می‌شود. در مورد شما چطور است؟
مثل همه آدم‌ها حس من هم بیشتر شده است. همه حس وطن‌دوستی دارند و الان این حس بزرگ ‌تر شده است. همه ناراحت هستند. البته کسانی هم هستند که طور دیگری فکر می‌کنند و همچنان این توهم را دارند که این کسی که آمده قرار است کمکشان کند. من بیشتر از این مسئله ناراحت هستم. جواب دشمن را که می‌دهیم و محکم هم می‌دهیم و او هم پشیمان و دلشکسته یک گوشه گریه می‌کند. اما ناراحتی من این است که کسانی فکر می‌کنند این حمله برای نجات آنهاست. این خیلی بیشتر اذیت می‌کند.

 

فکر می‌کنید در این شرایط نقش هنر چه می‌تواند باشد؟
هنر می‌تواند این وجه را بیشتر برجسته کند. همانقدر که فیلم می‌تواند کمک کند، موسیقی هم احساسات انسان‌ها را برانگیخته می‌کند و می‌توانند برون ریزی کنند یا احساس آرامش داشته باشند. ولی این روزها به نظرم روزهای آرامش نیست و اگر استرس داشته باشیم، بهتر است.

 

قمارباز قرار بود اکران نوروزی طبیعی داشته باشد. مثل سال‌های گذشته که اکران نوروزی همیشه خوب بوده است. ولی الان در شرایطی روی پرده رفته که سینمای ایران در مجموع ۳۰ هزار تماشاگر داشته است.
فیلم ما در باره جنگ است و موضوعش جنگ سایبری در زمان جنگ دوازده روزه است. موضوعش طوری است که در تمام جنگ‌ها می‌تواند پیش بیاید و اتفاق بیفتد. اگر حتی یک نفر با فیلم ما در باره جنگ تغییر رویه دهد، ما دنیا و آخرتمان را برده ایم. اگر یک نفر با دیدن فیلم ما تحقیق کند و بفهمد اصلا جنگ سایبری چیست و بیشتر با آن آشنا شود، اتفاق بسیار خوبی است.

ولی شرایط اکران خوبی نداشته‌اید.
ببینید سینما هم پای کار جنگ و ایران آمده است. حالا که پای کار آمده‌ایم و فیلم را در این شرایط به نمایش گذاشته‌ایم، حداقل کمی ‌بیشتر برای فیلم تبلیغ کنند. الان تمام تبلیغات سمت فیلم دیگری رفته است. جالب است که بگویم فیلمبردار ما سه روزقبل با من تماس گرفت و پرسید فیلم در حال اکران است؟ وقتی فیلمبردار ما که خودش آدم سینمایی است متوجه اکران نشده بوده، ببینید اوضاع چگونه است. ما حتی تیزرهایمان را هم به تلویزیون داده ایم، اما پخش نمی‌شود و این به نظرم بی‌عدالتی فرهنگی است. کارگردان فیلمی‌ هم که تبلیغاتش زیاد است، دوست من است. من حتی پشت صحنه فیلمش بوده ام. نمی‌خواهم از او گلایه کنم. ولی واقعیت این است که اگر قرار است کاری برای سینما و ایران بکنیم، همه چیز باید مساوی باشد. مسئله دیگر این است که الان درست است که فیلم را اکران کرده‌ایم، ولی دوست داریم مردم فیلم را در کنار حضور در خیابان بینند. به نظرم الان حضور مردم در خیابان‌ها و میدان‌ها از تماشای فیلم مهم‌تر است.