استمداد یک آهنگساز برای صیانت از میراث ملموس و ناملموس فرهنگی ایران

محمدعلی نجف‌پور آهنگساز و موسیقیدان ایرانی در نامه‌ای به مدیرکل سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) برای صیانت از میراث ملموس و ناملموس فرهنگی ایران در برابر تهاجم و تخریب هویت ملی ایرانیان در جنگ غیرقانونی و تحمیلی رژیم صهیونیستی و آمریکا استمداد طلبیده است.

 

در متن این نامه آمده است:

 

«به نام فکرت آموز جان

 

به: جناب آقای دکتر خالد العَنانی‌ مدیرکل محترم سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو)

 

موضوع: استمداد برای صیانت از میراثِ ملموس و ناملموسِ فرهنگیِ ایران در برابرِ تهاجم و تخریبِ هویتِ ملی ایرانیان در جنگِ غیرقانونی و تحمیلی.

 

با سلام و احترام؛

 

اینجانب محمدعلی نجف‌پور، آهنگساز و موسیقیدانِ ایرانی، با نهایتِ احترام، این بیانیه را از دلِ زخمیِ فرهنگ و هنرِ ایران زمین و از موضعِ یک هنرمندِ مسئول، خطاب به وجدانِ جهانی و نهادهای پاسدارِ میراثِ بشری تقدیم می‌دارم.

 

سرزمینِ ایران، تنها یک جغرافیا نیست؛ بلکه مخزنِ زنده‌ای از تمدن، معنا، موسیقی، زبان، آیین، معماری، حافظه و روحِ انسانی ست. میراثِ ملموس و ناملموسِ این سرزمین، از کهن‌ترین آثارِ تاریخی تا موسیقی، نغمه‌ها، روایت‌ها، آیین‌ها و هنرهای مردمی، بخشی جدایی‌ناپذیر از میراثِ مشترکِ بشریت است. هر آسیب به این میراث، نه صرفاً یک خسارتِ ملی، بلکه زخمی بر پیکره‌ فرهنگ و هنرِ جهانی است.

این روزها، تهاجماتِ سخت و نرمِ دشمن با بمباران‌ها، تخریب‌ها، تهدیدها و فشارهای فرهنگی، بخشی از هویتِ تاریخی و هنریِ ایران‌زمین در معرض آسیب قرار داده است. این آسیب‌ها تنها در ویرانیِ بناها و اماکن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در فرسایشِ حافظه‌ جمعی، در خاموشیِ صداهای اصیل، در گسستِ نسل‌ها و در تهدیدِ زیستِ هنرمندان و حاملانِ فرهنگ نیز نمود می‌یابد، این تهاجم و جنگِ غیرِ قانونی نقضِ بندهای مندرج در اساسنامه های فرهنگی، هنری، علمی و آموزشی سازمانِ یونسکو است.

 

از منظرِ یک موسیقیدانِ ایرانی، موسیقی نه فقط هنرِ صدا، بلکه زبانِ بقا، حافظه و مقاومتِ فرهنگی است. هنگامی که میراثِ هنری، آیینی و تاریخیِ یک ملت هدف قرار می‌گیرد، در حقیقت بخشی از امکانِ گفتگویِ تمدن‌ها و همزیستیِ فرهنگی نیز تهدید می‌شود. از این رو، حفظِ میراثِ ایرانی ـ اسلامی، پاسداریِ یکی از ریشه‌دارترین و غنی‌ترین شاخه‌های درختِ فرهنگِ بشر است.

 

ما بر این باوریم که:

 

- میراثِ ملموسِ ایران، شامل آثار تاریخی، معماری، محوطه‌های فرهنگی و نشانه‌های تمدنی، حاملِ شواهدِ عینیِ تاریخ و هویتِ این سرزمین است.

 

- میراثِ ناملموسِ ایران، شامل موسیقی، آیین‌ها، زبان‌ها، سنت‌های شفاهی، ادب، و هنرهای مردمی، روحِ زنده‌ی این تمدن را استمرار می‌بخشد.

 

- هرگونه تخریب، تحقیر یا تضعیفِ این میراث، ضربه‌ای به حافظه‌ی فرهنگیِ جهانی و نقضِ مسئولیتِ مشترکِ بشری در پاسداشتِ فرهنگ‌هاست.

 

از یونسکو و همه‌ نهادهای بین‌المللیِ مسئول انتظار می‌رود که با حساسیت، عدالت و فوریت، نسبت به صیانت از میراث فرهنگی ایران، ثبت و مستندسازیِ آسیب‌ها، و حمایت از هنرمندان، پژوهشگران و حافظانِ فرهنگ اقدام نمایند. همچنین ضروری است این سازمانِ محترم مواضعی شفاف و صریح در محکوم کردنِ این جنگِ غیرقانونی ایفا نموده و به مسئولیت و مأموریت خود در جهتِ حفظِ این مخازنِ عظیمِ تاریخِ تمدنِ بشری عمل نماید تا صدایِ فرهنگ، پیش از آنکه در غبارِ خشونت خاموش شود، به گوش جهان رسانده شود.

 

این بیانیه، از سرِ عشق به فرهنگ، صلح، کرامتِ انسانی و پاسداشتِ میراثِ مشترکِ بشری نوشته می‌شود. ما باور داریم که هنر، زبانِ فراترِ از مرزهاست؛ زبانی که می‌تواند در برابرِ ویرانی، حافظِ معنا باشد و در برابرِ فراموشی، چراغِ یادها روشن نگاه دارد.

 

امید آن داریم که یونسکو، به‌عنوانِ نهادِ پاسدارِ میراثِ فرهنگیِ جهان، در کنار ملت‌ها و هنرمندانی بایستد که برای حفظِ زیبایی، هویت و حافظه‌ بشری می‌کوشند.

 

در پیوست:

 

قطعه «در غم» نوایِ سوگ از ژرفای دلِ ایران را تقدیم می‌دارم.

 

آوازی از خاکِ زخمی، از آسمانِ غبارگرفته، از چشم‌هایی که هنوز به روشنایی وجدانِ بشری امید دارند.

 

این قطعه، شکوفه اندوهِ من است در برابرِ رنجِ این روزگار؛

سهمی کوچک، اما صادقانه، برای همدلی با سرزمینم ایران که درد را می‌شناسد و با این‌همه، هنوز به شرافتِ ایستادن وفادار است.

 

باشد که این نغمه، یادِ سوگ ها، زیبایی ها، حماسه ها، صبوری و جانِ زنده‌ی ایران را یادآور باشد.

رونوشت به:

- مرکز میراث جهانی یونسکو (World Heritage Centre)

 

- بخش میراث فرهنگی ناملموس یونسکو (Living Heritage Entity)

 

- نمایندگی دائم جمهوری اسلامی ایران در یونسکو (پاریس)»