مهراوه شریفی نیا داستان نفرت و علاقه به خاکشیر را بازگو کرد

از زمانى که یادم میاد از خاکشیر متنفر بودم، به نظرم یکى از بدمزه‌ترین و شکنجه‌آورترین شربت هاى جهان بود شش ساله که بودم مادرم من را با خودش به دانشگاه مى برد.در ماه هاى خرداد و تیر، هر روز از بالاى میدان فردوسى تا سر کوچه دانشکده سینما تئاتر، دعا مى کردم آقایی که همیشه آنجا خاکشیر مى فروشد، آن روز سر کار نباشد چون اگر بود مامان حتما یک لیوان برایم مى خرید تا آن را بخورم و گرمازده نشوم.شربت خوشمزه بود اما از آن دانه هاى خاکشیر که داخل دهانم می‌رفت متنفر بودم.مامان هم اصرار داشت که خاکشیر برایم خوب است و باید آن را بخورم تا قوى شده و در فصل گرما حالم بد نشود.خلاصه با هزار مکافات نیمى از آن خاکشیر را به خوردِ من مى داد و همه بداخلاقى و گریه و نق نق من را به جان مى‌خرید.این روزها که انگار هزارسال از دهه شصت و حال و هوا و خاطره هایش مى گذرد، من عاشق خاکشیر شده ام،در حدى که هر روز خاکشیر درست مى کنم.کار سختی است، باید آن را بشویید، مدام باید از این پارچ به داخل پارچ دیگری آن را بریزید تا حسابى به آب آغشته شده و گرد و خاک و دانه‌هاى سیاه از دانه هاى خاکشیر جدا شوند.بعد باید برایش شربت درست کنید تا طعم بگیرد و خوشمزه شود. اگر شربت لیمو و لیموترش تازه داشته باشم که چه بهتر. همان ها را روی خاکشیر مى ریزم تا بهترین نوشیدنى دنیا شود.اگر نه با شربت سکنجبین و عرقیجات سنتى،اگر نه هم با عسل و نعنا،خلاصه بالاخره هر جورى شده خاکشیرم را درست مى کنم.حالا که بزرگ شدم فهمیدم که خاکشیر چقدر براى سلامت مزاج و حفظ تعادل بدن مفید است، اما به خاطر خواصش نیست که تا این حد به آن علاقه‌مند شده ام.دلیل اصلی این است که نشاط خوبى به آدم می دهد، سرحالم مى کند و خلاصه یک جوری این رفیق قدیمی را دوست دارم که وصف آن کار دشواری است.هربار که خاکشیر درست مى کنم امکان ندارد یاد آن مهراوه شش ساله و مرد خاکشیر فروش پایین میدان فردوسى و دانشکده مامانم نیافتم.این روزها که مثلا پاییز شده و قرار نیست کسى گرمازده بشود اما من چون اثرى از آثار هواى مطبوع پاییز در این روزها نمى‌بینم کماکان به خاکشیرخوردن ادامه مى دهم.باشد که آسمان ما را به قطره هاى مهر خود مهمان کند! منبع: ایران آنلاین