9 رواني ماندگار سينــــماي ايران

خراسان/ فيلم هاي زيادي در سينماي ايران ساخته شده که در آن ها يک بيمار رواني نقش اصلي را داشته و قصه پيرامون بيماري او پيش رفته است. تعداد اين فيلم ها کم نيست که 9 مورد در اين گزارش گزينش شده است. به گزارش تبيان، موارد ديگري مانند صابر ابر در «من ديه گو مارادونا هستم» يا رضا کيانيان در «سرنخ» هم بودند که مي توانستند در اين فهرست جا بگيرند ولي اين 9 شخصيت و بازيگران آن ها، آن قدر خوب بودند که در ياد ها ماندند.

مش حسن/ گاو بازيگر: عزت ا... انتظامي نوع بيماري: جنون بيمار رواني در فيلم «گاو» با ديگر فيلم ها فرق مي کند. اينجا «مش حسن»، مردي عاقل است که کنار خانواده اش روزگار مي گذراند اما يک اتفاق، وضعيت رواني او را به هم مي ريزد. مش حسن که عاشق و شيفته گاوش است، بعد از مواجه شدن با مرگ او، تعادل رواني اش را از دست مي دهد و يک جور هايي در گاو استحاله مي شود. از يک جايي به بعد از قالب مش حسن خارج مي شود و زندگي را ا ز دريچه ديد گاو مي بيند. عزت ا... انتظامي لحظه به لحظه بيشتر در حالات و رفتار يک گاو فرو مي رود و سعي مي کند در تمام جنبه ها از اين حيوان تقليد کند. اين جنون، تمام مردم ده را تحت تأثير قرار مي دهد. هيچ کس راه حلي براي رفع مشکل او نمي داند و همه فقط نگرانند.

نمکي/ مسافران مهتاب بازيگر: مهدي فخيم زاده نوع بيماري: عقب افتاده ذهني داستان درباره مواجهه يک پسر عقب مانده ذهني با بي رحمي دنياي پيرامون است. نمکي، پسر جوان و عقب افتاده اي است که حالات و رفتارش از سطح يک پسربچه، بيشتر رشد نکرده. شخصيتي بسيار مهربان دارد، با مردم و به خصوص بچه ها دوست است و آزارش به هيچ کس نمي رسد. حالا اين شخصيت وارد شهر بزرگ تهران مي شود. مدام از سوي اين و آن آزار مي بيند. هيچ کس توجهي به او ندارد. حتي برادرانش هم او را رها مي کنند و او در اوج تنهايي و نااميدي در شهر رها مي شود. کم کم مهرباني و دلسوزي، جاي خودش را به خشم و انتقام مي دهد. حالت تدافعي به خودش مي گيرد، مردم را مي زند و حتي يک بچه را مي دزدد. نهايتاً با بچه اي که دزديده مخفي مي شود و پاي پليس به ميان مي آيد و...

حاجي/ عروسي خوبان بازيگر: محمود بي غم نوع بيماري: بيماري اعصاب و روان فيلم «عروسي خوبان»، جزو آثار پيشقدم درباره چالش تبعات جنگ تحميلي است و کارگردان آن، نقدي تند و تيز به شرايط آدم هاي جنگ در جامعه دارد. حاجي که در جبهه دچار موج انفجار شده، مدتي در آسايشگاه رواني بستري مي شود. وقتي سلامتي اش را به دست مي آورد و به خانه بازمي گردد متوجه مي شود پدر نامزدش (رويا نونهالي) مخالف ازدواج است. تعارض هاي ديگري هم ميان آرمان هاي حاجي و واقعيت جامعه پيش روي حاجي است و همين موضوع، بار ديگر حالش را دگرگون مي کند و حمله هاي شديد عصبي رهايش نمي کند. عکاس روزنامه مي شود اما سوژه هايش (آدم هاي معتاد و دوره گرد) اجازه چاپ نمي يابند. تعارض ها روزبه روز بيشتر مي شود و او شيوه هاي مختلف براي اعتراض پيش مي گيرد تا اين که با وخامت حالش، بار ديگر به آسايشگاه منتقل مي شود. حاجي که دلش در گرو جبهه است به جبهه پناه مي برد.

غلامرضا/ مادر بازيگر: اکبر عبدي نوع بيماري: عقب افتاده ذهني بخش مهمي از بار عاطفي فيلم «مادر» در مواجهه با کاراکتر غلامرضا شکل مي گيرد. انگار غلامرضا سنگ محکي براي تعيين ميزان عاطفه و سنگدلي ديگر اعضاي خانواده است. غلامرضا يک عقب مانده ذهني توسري خور است که زندگي اش با زندگي و مرگ مادر گره خورده. با برگشتن مادر به خانه، او هم از بيمارستان رواني مرخص مي شود و قطعاً بعد از مرگش دوباره به آنجا برمي گردد و تا آخر عمر کسي سراغش را نمي گيرد. سادگي و تنهايي غلامرضاست که حزن لحظات آخر مرگ مادر را براي مخاطب دردناک تر مي کند. براي همين است که ديالوگ غم انگيز «مادر مرد. از بس که جان ندارد» غلامرضا تا اين حد ماندگار مي شود و ضربه اصلي فيلم را به مخاطب وارد مي کند. اکبر عبدي به خاطر بازي فوق العاده اش در اين فيلم از جشنواره فيلم فجر سيمرغ گرفت.

نرگس/ معجزه خنده بازيگر: فقيهه سلطاني نوع بيماري: از دست دادن تعادل رواني داستان «معجزه خنده» به طور کلي در يک آسايشگاه رواني پيش مي رود اما بازي درجه يک فقيهه سلطاني در نقش نرگس، اهميت خاصي در فيلم پيدا مي کند. نرگس، دختر افسرده اي است که شوهرش بعد از ازدواج، او را ترک مي کند و به خاطر علاقه زيادي که به شوهرش داشته، تعادل رواني اش را از دست مي دهد. او به شدت از مرد ها مي گريزد و ترس هيچ گاه از جلوي چشم هايش کنار نمي رود. او بار ها اقدام به خودکشي کرده، اما هيچ وقت در اين امر موفق نشده. او حالا بعد از تمام اين مشکلات، به مرد جواني که او هم به خاطر مرگ فرزندش خودش را مقصر مي داند و تعادل رواني اش را از دست داده است علاقه مند مي شود و نهايتا در سکانسي بسيار اثرگذار، در موقعيتي کاملاً نمايشي، علاقه اش را به او نشان مي دهد.

قدرت/ اينجا چراغي روشن است بازيگر: حبيب رضايي نوع بيماري: عقب افتاده ذهني قدرت به عنوان نقش اصلي فيلم «اينجا چراغي روشن است»، بيشترين اثرگذاري را در پيشبرد قصه دارد. در واقع مواجهه قدرت با امامزاده است که پيام اصلي فيلم را مي سازد. او در کمال سادگي و صداقت، ارزش امامزاده را چيزي فراتر از يک اتاقک و جنبه هاي تقديس شده اش مي داند. اجازه مي دهد وسايل ارزشمند داخل آن را بدزدند، سقف امامزاده، سرپناهي براي فقرا شود و دست آخر گوسفند ها از سرما به آنجا پناه ببرند. رضا ميرکريمي کج فهمي برخي آدم ها را در مواجهه با مقدسات، از طريق نمايش سادگي و بي عقلي قدرت به تصوير مي کشد. قدرت با تمام کم عقلي اش مي فهمد که مهم ترين اصل، کمک به انسان هاست.

مريـم/ حوض نقاشي بازيگر: نگار جواهريان نوع بيماري: معلوليت ذهني داستان درباره زوجي است که معلوليت ذهني دارند اما فرزندي سالم به دنيا آورده اند. آن ها از پس مشکلات خودشان هم برنمي آيند و حالا بايد خواسته هاي فرزندشان را برآورده کنند. با اين که شهاب حسيني و نگار جواهريان هر دو در اين فيلم نقش بيمار را بازي مي کنند اما بازي نگار جواهريان خيلي بيشتر به چشم مي آيد. او از يک طرف بايد به لحاظ جسمي و روحي، حالت يک معلول را حفظ مي کرد و از طرف ديگر مثل يک مادر، نگراني خودش را از دوري فرزندش به نمايش مي گذاشت. ادغام اين احساسات و معلوليت، کار سختي بود که جواهريان موفق شد از پس آن بربيايد. شايد به دليل همين نمايش احساسات مادرانه، جواهريان کار سخت تري نسبت به شهاب حسيني داشت.

امين/ پرسه در مه بازيگر: شهاب حسيني نوع بيماري: روانپريش نقش شهاب حسيني در «پرسه در مه» يکي ديگر از تجربيات او براي فرورفتن در جلد آدمي روانپريش است که از قضا جزو بهترين نقش هاي او به حساب مي آيد. درام، روي سرنوشت کاراکتر او يعني امين که آهنگساز و نوازنده پيانو است شکل مي گيرد. او آهنگساز توانايي است اما به خاطر اتفاقاتي دچار پوچي شده و کم کم رويي ديگر از درونياتش را نشان مي دهد. حتي مشاوره دکتر روانشناس افاقه نمي کند و امين براي رهايي مو هايش را مي تراشد، استکان را در دستش مي شکند، انگشتش را قطع مي کند و...

خسرو/ برادرم خسرو بازيگر: شهاب حسيني نوع بيماري: اختلالات دوقطبي مسئله اصلي داستان در «برادرم خسرو»، بيماري رواني است که کاراکتر خسرو با آن روبه رو ست. پيش از اين هيچ کارگرداني در سينماي ايران به اين بيماري نپرداخته بود و شايد اسم اختلالات دو قطبي براي خيلي ها ناآشنا بود. خسرو بعد از سال ها دست و پنجه نرم کردن با اين بيماري، حالا به ثبات رسيده است و دکتر توانسته با دارو بيماري اش را کنترل کند اما در مواجهه با برادر سختگير و عصبي اش، دوباره اين بيماري در او بروز مي کند و رفته رفته وحشتناک تر مي شود. خسرو در نگاه اول هيچ مشکلي ندارد و شايد حتي از برادر سالمش هم سالم تر به نظر برسد اما در طول فيلم با بازي فوق العاده شهاب حسيني، رفته رفته، حالت شيدايي اش به افسردگي تبديل مي شود .و به نقطه صفر مي رسد