تعقیب انضباطی روزنامهنگاران دانشجو در دانشگاههای آمریکا
در ماههای اخیر، مجموعهای از پروندههای انضباطی علیه روزنامهنگاران دانشجو در چند دانشگاه آمریکا، نگرانیها درباره محدود شدن آزادی رسانهای در محیطهای دانشگاهی را افزایش داده است. نکته قابل توجه این است که در بسیاری از این موارد، اقداماتی که به تحقیق و تعلیق انجامیده، نه رفتارهای اخلالگرانه، بلکه فعالیتهای معمول و پایهای روزنامهنگاری بودهاند.
یکی از نمونههای شاخص، پرونده «آشییهوکونسی پارکر» در دانشگاه کلرادو بولدر است. پارکر، عکاس و فیلمبردار یک روزنامه مستقل دانشجویی، در اکتبر گذشته از تجمعی طرفدار فلسطین در نمایشگاه شغلی دانشگاه گزارش تهیه کرد. او از بیرون حلقه معترضان، با تلفن همراه از شعارها و روند متفرق شدن جمعیت فیلم گرفت.
با این حال، تنها یک روز بعد، ایمیلی از دفتر انضباطی دانشگاه دریافت کرد که در آن از تعلیق موقت و آغاز تحقیق علیه او خبر داده شده بود. دلیل این اقدام، استفاده از کارت دانشجویی برای ورود به نمایشگاه و فیلمبرداری عنوان شد؛ یعنی دقیقا همان کاری که یک خبرنگار برای پوشش یک رویداد خبری انجام میدهد.
پارکر به مدت ۱۰ روز از حضور در دانشگاه محروم شد و سپس اجازه یافت فقط برای شرکت در کلاسها وارد محوطه شود. این وضعیت سه هفته ادامه داشت، در حالی که هنوز نتیجه رسمی تحقیق اعلام نشده بود. بررسی پرونده سه ماه طول کشید و در نهایت به نفع او پایان یافت.
پرونده مشابهی نیز در دانشگاه مریلند رخ داد. دو خبرنگار دانشجو از نشریه مستقل «الحکمه» هنگام پوشش اعتراضات بیرون یک برنامه «دانشجویان حامی اسرائیل» با اتهامات انضباطی روبهرو شدند. این دو خبرنگار در حال عکاسی و فیلمبرداری از معترضانی بودند که بیرون سالن شعار میدادند، اما دانشگاه مدعی شد آنها «بیش از پوشش صرف» عمل کرده و در اعتراض مشارکت داشتهاند؛ استدلالی که بر پایه همین ضبط و برنامهریزی برای گزارش از رویداد مطرح شد.
در دانشگاه براون هم، «الکس شیِه» پس از ارسال ایمیلی به بیش از ۳۸۰۰ مدیر دانشگاه برای یک گزارش، هدف تحقیق انضباطی قرار گرفت. او از مدیران خواسته بود توضیح دهند در هفته گذشته چه کاری انجام دادهاند؛ اقدامی که از شیوههای پرسشگری نهادهای دولتی الهام گرفته بود.
دانشگاه ابتدا او را به نقض حریم خصوصی و آسیب عاطفی متهم کرد و بعد اتهام نقض علامت تجاری بهدلیل استفاده از نام «براون» را مطرح کرد. هرچند در نهایت از همه اتهامات تبرئه شد، اما این روند باعث شد از دانشگاه انصراف دهد و مسیر دیگری را در پیش بگیرد.
نمونه چهارم در دانشگاه تگزاس در دالاس رخ داد. «گرگوریو اولیوارس گوتیرس»، سردبیر نشریه دانشجویی، بهدلیل درخواست منابع بیشتر از نویسنده یک نامه و درج توضیحی درباره عدم تطابق برخی ادعاها با منابع معتبر، با تحقیق انضباطی یکساله روبهرو شد. دانشگاه این اقدام تحریریه را «آزار تبعیضآمیز» توصیف کرد، در حالی که سردبیر حتی الزامی به انتشار آن مطلب نداشت. او اکنون در حال اعتراض به حکمی است که ممکن است به تعلیق دوساله مشروط منجر شود.
وجه مشترک همه این پروندهها، تبدیل فعالیتهای عادی روزنامهنگاری به موضوع رسیدگی انضباطی است. حتی در مواردی که دانشجویان تبرئه شدهاند، خودِ روند تحقیق، تعلیق یا تهدید به مجازات، میتواند اثر بازدارندهای بر رسانههای دانشجویی بگذارد. بسیاری از فعالان رسانهای هشدار میدهند که چنین روندی، تعریف «روزنامهنگار» در محیط دانشگاه را محدود میکند و عملا فقط به رسانههای رسمی و همسو با مدیریت اجازه فعالیت آزادانه میدهد.
دیدگاه