ستاره سریال «سوپرانوز» درگذشت | وداع با یکی از رفقای خوب

 پیکر او در خانه‌اش در منطقه «برانکس» نیویورک پیدا شد و مقامات پلیس اعلام کرده‌اند که هیچ نشانی از وقوع جرم یا مداخله‌ عوامل بیرونی در مرگ او وجود ندارد؛ خبری که موجی از اندوه را در میان دوستداران درام‌های جنایی به راه انداخت.

 نام پاستوره تا همیشه با «سوپرانوز» – سریالی که استانداردهای تلویزیون مدرن را بازتعریف کرد – گره خورده است. او در این مجموعه، نقش دوست صمیمی و وفادارِ «تونی سوپرانو» را بازی می‌کرد که به تدریج در چنبره‌ی یک خط داستانی تراژیک گرفتار شد؛ روایتی که در آن مشخص شد «بیگ پوسی» به یک خبرچینِ «اف‌بی‌آی» تبدیل شده است. سکانس‌های مرگ این شخصیت در پایان فصل دوم، همچنان به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و تکان‌دهنده‌ترین لحظات تاریخ تلویزیون شناخته می‌شود. اگرچه عمر حضور فیزیکی او در سریال کوتاه بود، اما سایه‌ی حضورش در فلاش‌بک‌ها و خاطرات سایر شخصیت‌ها تا پایان فصل ششم بر سریال سنگینی می‌کرد؛ حضوری که گواهی بر قدرت بازیگری و اهمیت شخصیت‌پردازی پاستوره بود.

رابرت اترمن، مدیر برنامه‌های دیرینه پاستوره، در سوگ او از زوایای پنهان شخصیتش پرده برداشت. او گفت: «برای جهانیان، وینسنت همان بیگ بوسی بود، اما برای ما که او را می‌شناختیم، انسانی سخاوتمند و الهام‌بخش بود.» به گفته اترمن، پاستوره عاشقِ راهنمایی بازیگران جوان بود و با حوصله تجربه‌های گرانبهای خود را در اختیار نسل‌های بعدی قرار می‌داد. این روحیه‌  استادمنشانه، تضاد عمیقی با نقش‌های خشن و تبهکارانه‌ای داشت که او در سینما ایفا می‌کرد.

زندگی وینسنت پاستوره پیش از آنکه به ویترین‌های هالیوود برسد، در کوچه‌پس‌کوچه‌های برانکس و سپس در میدان‌های جنگ ویتنام شکل گرفته بود. خدمت در نیروی دریایی، به او انضباطی بخشید که بعدها در مسیر حرفه‌ای بازیگری‌اش به کار بست. او پیش از آنکه به عنوان یکی از اعضای خانواده سوپرانو به شهرت برسد، در آثار کلاسیکی همچون «رفقای خوب» ساخته مارتین اسکورسیزی و «راه کارلیتو» به کارگردانی برایان دی‌پالما، حضورهای کوتاهی داشت که راه را برای درخشش او در تلویزیون هموار کرد.

تلاش‌های او در «سوپرانوز» بی‌نتیجه نماند و در سال ۲۰۰۰، او به همراه تیم بازیگری این سریال، جایزه معتبر «انجمن بازیگران سینما» را برای بهترین اجرای گروهی دریافت کرد. وینسنت پاستوره با مرگش، فصلی از تاریخ طلایی تلویزیون را بست. او نه تنها یک بازیگرِ نقش‌های مکملِ قدرتمند، بلکه نمادی از دوران گذار سینمای جنایی به عصر سریال‌های پیچیده و شخصیت‌محور بود؛ بازیگری که توانست از میان انبوهی از نقش‌های کلیشه‌ای، شخصیتی خلق کند که حتی سال‌ها پس از مرگش، در حافظه جمعی مخاطبان زنده بماند.