بریز و بپاش‌های جانبی در جشنواره تئاتر فجر سر به فلک می‌کشد

محمدهادی عطایی کارگردان نمایش «نسل سکوت» درباره ویژگی‌های این نمایش که منجر به انتخاب آن در چهل و چهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر شد،  اظهار داشت: این نمایش سه اپیزود دارد که به صورت مستند اجرا می‌شود. سعی کردیم نقل اطلاعات و آگاهی کنیم. این را باید از بازبین‌ها بپرسید که چه ویژگی‌هایی داشته که برای جشنواره انتخاب شده است. همه سعی‌مان را کردیم نمایش دور از جامعه و دل مردم نباشد.

 

او با بیان این‌که «نسل سکوت» راجع به نسلی است که در هشت سال دفاع مقدس بودند، گفت: در این نمایش، سه سرباز عاشق می‌بینیم که برای رسیدن به عشقشان در طول جنگ چه سختی‌هایی را تحمل می‌کنند و انتهای هر سه اپیزود تراژیک است.

 

وی با اشاره به اجراهای عموم نمایش در مهر ماه امسال افزود: دو ماه هم تمرینات کار زمان برده است و بعد از اجرای عموم به جشنواره راه پیدا کردیم.

 

این کارگردان تئاتر درباره اجراهای استانی در جشنواره تئاتر فجر و اثرگذاری جشنواره در حضور این گروه‌ها برای اجرا در تهران با تاکید بر لزوم مدیریت هزینه‌ها گفت: با یک حساب سرانگشتی، بیشترین هزینه صرف هتل، غذا، رفت و آمد و خرید دکور می‌شود و چیزی که برای هنرمند می‌ماند رقم اندکی است.

 

او پیشنهاد داد: هر گروهی در استان به صورت رپرتوآور، در شهر خودش انتخاب شود و گروه‌ها در استان‌ها برای اجرا پراکنده شوند و این روند جذاب‌تر است. می‎‌گوییم تئاتر برای مردم، اما جشنواره ۱۰ تا ۱۲ روز برگزار می‌شود و تا سال بعد دیگر رویدادی نداریم. به نظرم، این برای مردم و هنر با یکبار برگزاری در سال خیلی اثربخش نیست.

 

وی افزود: اگر هزینه‌ها را حساب کنیم، هزینه هر اتاق هتل امسال دو میلیون است؛ سال دیگر دو برابر می‌شود و برآوردی که برای جشنواره می‌شود خرج همین امورات است. تن‌خواه گروه‌ها رقم خیلی زیادی نیست.

 

این کارگردان تئاتر همچنین درباره تاثیرات جشنواره تئاتر فجر در ایجاد امید و همدلی در جامعه گفت: این جشنواره در تحقق این هدف بی تاثیر نیست. خیلی جوان‌ترها به جشنواره می‌آیند چون تمرکززدایی کردیم؛ این مساله برای گروه های استانی خیلی اتفاق بزرگی است که بتوانند در مجموعه تئاتر شهر- قلب تئاتر ایران - تئاتر اجرا کنند.

 

عطایی ادامه داد: امیدوارم یک روزی برسد که همانند مجموعه تئاتر شهر در تهران یک مجموعه داشته باشیم. شیراز، مشهد، اصفهان و رشت، شهرهایی هستند که گروه‌های تهرانی برای اجرا به آنجا می‌روند. در بخش تئاتر باید تمرکززدایی شود. چند سالی این اتفاق افتاده است اما در حد یک شهر و استان فایده ندارد و باید این هدف گسترده‌تر شود. گروه‌ها را باید در شهرهای خودشان حمایت کنیم تا برای مردمشان اجرا بروند.

 

پیمان محسنی بازیگر نمایش صحنه‌ای «نسل سکوت» هم گفت: حیات تئاتر در گرو بچه‌های تئاتر و اجراهای عمومی است. جشنواره به تنهایی کاری نمی‌کند. هر اتفاقی در تئاتر می‌افتد را خود بچه‌های تئاتر در اجراهای خودشان رقم می‌زنند.

 

وی درباره نمایش نسل سکوت و پیام این نمایش هم خاطرنشان کرد: این نمایش، صدای تمام آدم‌هاست که می‌خواهند صحبت کنند و حرفشان را بزنند اما جلوی دهنشان را گرفته‌اند.

 

او تصریح کرد: به نظرم، خیلی از مدیران می‌توانند این اجرا را ببینند و مقداری فکر کنند. مسوولان بیایند ببینند و فکر کنند و نسل سکوت حرفش همین است. این تئاتر هم توانسته حرف خود را به خوبی بزند. آنچه بوده را کاملا از وجودش زده است.